Αγιος Ονήσιμος Απόστολος
Μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Διετέλεσε επίσκοπος Βεροίας από τό 61 έως το 106 μ.Χ. Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Φεβρουαρίου.
Η Αγία Ιερουσαλήμ και τα τρία παιδιά της
Σέκενδος, Σεκένδικος και Κήγορος 
Η αγία αυτή καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Μετά το θάνατο του συζύγου της, γύρισε πολλούς τόπους κηρύττοντας τον Χριστό και φθάνοντας μέχρι τη Ρώμη. 

Στη συνέχεια ήρθε στα μέρη μας, έγινε μοναχή, φέρνοντας το μοναχισμό στην περιοχή. Ανέπτυξε και ιεραποστολική δράση οδηγώντας πολλούς ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη. Έτσι την κατήγγειλαν στον δούκα της Θεσσαλονίκης Κινδιανό, ο οποίος ήρθε αυτοπροσώπως στη Βέροια για να την ανακρίνει. Βλέποντας τη σταθερότητά της διέταξε να βασανιστεί. Εκτελέστηκαν τα παιδιά της με βασανιστικό τρόπο, αφού ο ένας σύρθηκε πίσω από άλογα, ο δεύτερος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου και ο τρίτος υποχρεώθηκε να φορέσει πυρωμένη περικεφαλαία. Τέλος απεκεφάλησαν και την αγία μητέρα ανάμεσα στα έτη 276-282. Η κάρα της σώζεται στον προσκυνηματικό Ι.Ν.Αγ.Αντωνίου Πολιούχου και εορτάζεται πανηγυρικά στις 4 Σεπτεμβρίου τόσο στο ναό αυτό, καθώς και στο Καμποχώρι Αλεξανδρείας. 

Σχετική έκδοση έχει γίνει από το Σεβ.Μητροπολίτη Βεροίας κ.Παντελεήμονα και κυκλοφορεί από το Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως μαζί με την πανηγυρική ακολουθία της.
Ο Αγιος ιερομάρτυρας Αρσένιος Βεροίας
Έζησε τον 14ο προς 15ο αιώνα. Στην πολιορκία της πόλης της Βέροιας συνελήφθει να λειτουργεί στην Παλαιά Μητρόπολη, που σώζεται ακόμη και σήμερα, και σφαγιάσθηκε ή απαγχονίσθηκε. 

Η μνήμη του στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας
 
έπεσε σε λήθη, έως ότου ο ιστορικός της Βέροιας Χιονίδης Γεώργιος βρήκε στα Μετέωρα μια φυλάδα με ακολουθία προς αυτόν. Πιο μπροστά τιμώνταν μεν ο Άγιος με άγνωστο όνομα ή κατά συγκατάβαση με το όνομα Κάλλινικος, από επιθυμία του Μητροπολίτου Βεροίας κυρού Καλλινίκου Χαραλαμπάκη. Τό σπουδαίο που αναφέρεται στην ακολουθία του Αγίου Αρσενίου είναι ότι τάφηκε στο ναό του Μεγαλομάρτυρος και εικάζεται πως το άγιο λείψανό του βρίσκεται στο ναό του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου της περιοχής του νέου Μητροπολιτικού ναού. 
Η μνήμη του τιμάται στο Μητροπολιτικό ναό Βεροίας στις 28 Μαίου. 

Αγ. Αντώνιος ο Βεροιεύς.

Ο Όσιος Αντώνιος καταγόταν από ευσεβείς και πλούσιους γονείς και έζησε κατά τον 9ο αιώνα. Νέος ακόμα, έγινε μοναχός στην σκήτη της Βέροιας, κοντά στην κοιλάδα του ποταμού Αλιάκμονα. Οι πνευματικοί του αγώνες κράτησαν είκοσι χρόνια στην σκήτη. Πνευματικά ώριμος, με την ευχή του ηγουμένου της Σκήτης, αποσύρθηκε σε σπήλαιο, όπου έζησε ακόμα πενήντα τέσσερα χρόνια ασκητικών γυμνασμάτων. Η Εκκλησία τιμώντας τον θεώρησε Μέγα και γι’ αυτό τον ονόμασε Νέο σε σχέση με τον παλαιότερο διδάσκαλο της ερήμου Άγιο Αντώνιο τον Μέγα. Ο Όσιος Αντώνιος κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία 94 ετών. 
Μοναδικές απολαύσεις του ήταν η εγκράτεια και η εξαντλητική νηστεία, με την οποία κατανικούσε τα πάθη του σώματος. Έτρωγε μόνο μία φορά την εβδομάδα τα λίγα χόρτα που φύτρωναν γύρω από το σπήλαιό του, αποφεύγοντας με τον τρόπο αυτό την υπερηφάνεια, με την οποία προσπαθούσε ο διάβολος να τον παρασύρει στην πτώση. 
Προσπαθώντας λοιπόν ο πονηρός να πραγματοποιήσει τον στόχο του εμφανιζόταν στον όσιο πολλές φορές, άλλες φορές για να τον τρομάξει και να σταματήσει τους πνευματικούς του αγώνες και άλλοτε καλοπιάνοντάς τον και επαινώντας τον για να τον ρίξει στην υπερηφάνεια. Έτσι λοιπόν μία φορά, ο διάβολος εμφανίστηκε και πάλι κατά τη διάρκεια της νύκτας μέσα στο σπήλαιο που έμενε ο όσιος, ως άγγελος φωτός επαινώντας τον για τις αρετές του. Έχοντας πείρα ο όσιος από τις πονηρίες του διαβόλου τον απέκρουσε για πολλοστοί φορά, κι ενώ αυτός διαλυόταν με ισχυρό θόρυβο, θείο φως κάλυψε τον όσιο και πλημμύρισε το σπήλαιο. Η χάρη του Θεού σκέπασε από τότε τον εκλεκτό ασκητή και η φήμη του διαδόθηκε τόσο πολύ, ώστε πλήθη λαού προσέτρεχαν προς αυτόν για να απολαύσουν την ευλογία του.
Ο όσιος όμως επιθυμούσε και επεδίωκε να απολαύσει την απόλυτη ησυχία, αυτή που ανεβάζει τον άνθρωπο προς τον Θεό. Θέλοντας, λοιπόν, να αποφύγει τους πολλούς επισκέπτες που του στερούσαν την γλυκύτητα της ησυχίας και της απρόσκοπτης αφοσιώσεως στον Θεό, εγκατέλειψε το σπήλαιό του και αποσύρθηκε σε έναν ερημικό τόπο κοντά στο ποτάμι. Εκεί ζούσε μέσα στις λόχμες υπομένοντας για χάρη του Θεού τον καύσωνα της ημέρας και το ψύχος της νύκτας.
Η ταλαιπωρία της μακροχρόνιας και αυστηρής ασκήσεως τον καταπόνησαν τόσο, ώστε αναγκάσθηκε να επιστρέψει στο σπήλαιο, στο οποίο είχε ζήσει τα πρώτα χρόνια, και εκεί δεχόταν μέχρι τα βαθειά του γηρατειά τις επισκέψεις των πιστών.
Όταν κατάλαβε ότι εγγίζει το τέλος του, λίγο πριν από την εορτή των Χριστουγέννων, παρακάλεσε τους ευσεβείς χριστιανούς που τον επισκεπτόταν να τον αφήσουν μόνο του και ειδοποίησε έναν ιερέα, για να του μεταδώσει τα άχραντα μυστήρια για τελευταία φορά ως εφόδιο Ζωής Αιωνίου.
Την πρώτη Ιανουαρίου ξάπλωσε στο έδαφος και αφού έψαλε επίκαιρους ύμνους, σταύρωσε τα χέρια του και παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού.
Δεκαέξι ημέρες παρέμεινε ο όσιος νεκρός μέσα στο σπήλαιο και μία υπερφυσική λυχνία έκαιε πάνω από το λείψανό του, μέχρις ότου ένας πλούσιος Βεροιεύς ανέβηκε με μεγάλη συνοδεία στο βουνό, όπου ήταν το σπήλαιο του οσίου Αντωνίου για να κυνηγήσει. Οδηγούμενοι από τα γαυγίσματα των σκύλων και από ένα χέρι ου φαινόταν επάνω από το σπήλαιο και τους καλούσε προς το μέρος του, ανακάλυψαν οι κυνηγοί το όσιο πλημμυρισμένο από το θείο φως, αλώβητο και γεμάτο από ευωδία.
Κάποιοι από τους κυνηγούς ειδοποίησαν τότε τον αρχιερέα της πόλης, ο οποίος συγκέντρωσε κλήρο και λαό και με λαμπάδες και μύρα έφθασαν στο σπήλαιο. Επειδή υπήρχε διαφωνία για το που θα έπρεπε να ενταφιαστεί το τίμιο λείψανο του το τοποθέτησαν πάνω σε ένα κάρο το οποίο το σέρνανε βόδια και το άφησαν ελεύθερο ώστε ο άγιος να αποφασίσει που θέλει να ενταφιαστεί. 
Έτσι λοιπόν άρχισε το κάρο αυτό με το λείψανο του αγίου να περιδιαβαίνει τα πλησιόχωρα χωριά της Βέροιας (Κουλούρα, Διαβατός, Ραψομανίκη, Ξεχασμένη, Σταυρός) τα ονόματα των οποίων σχετίζονται με το πέρασμα του αγίου. 
Το κάρο τελικά σταμάτησε στον προαύλιο χώρο του ιερού ναού Παναγίας Καμαριωτίσσης στην Βέροια, εκεί που βρισκόταν και η πατρική οικεία του οσίου Αντωνίου (στην μουριά). Εκεί λοιπόν ο όσιος πατήρ ημών Αντώνιος ο Νέος ετάφη. Μετά την ανακομιδή του λειψάνου του, τοποθετήθηκε σε λάρνακα μέσα στον ιερό ναό Παναγίας Καμαριωτίσσης όπου άρχισε να τιμάτε ο όσιος ως πολιούχος της Βέροιας. Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα στην θέση του ναού της Παναγίας Καμαριωτίσσης η ευσέβεια των Βεροιέων ανήγειρε τον περιφανή ναό του Οσίου Αντωνίου του Νέου.
Η μνήμη του εορτάζεται την 17η Ιανουαρίου και την 1η Αυγούστου. 
Από το βιβλίο: «Ο Πολιούχος της Βέροιας, Όσιος Αντώνιος ο Νέος»
Εκδόσεις Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανιας.
Ο Αγιος Οσιομάρτυρας Νικόδημος 
Καταγόταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια της Βέροιας. Έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου και ασκήτευσε στη μονή Φιλοκάλλους στη Θεσσαλονίκη. Ο Aγιος βοηθούσε τις πόρνες να ξεφύγουν από την αμαρτία και για το λόγο αυτό βρισκόταν τακτικά στά καταγώγια όπου 
 
εργάζονταν. Οι μοναχοί της Μονής του δεν αντιλαμβάνονταν την πνευματική του καλλιέργια και του συμπεριφέρονταν ως μέθυσο και πόρνο. Οι προαγωγοί των πορνών των φθόνησαν για την πνευματική του εργασία και τον μαχαίρωσαν. Αιμόφυρτος μεταφέρθηκε στη Μονή όπου δεν του επετράπει η είσοδος και ξεψύχησε προ των πυλών. Τό σώμα του ρίχθηκε σε μέρος δυσώδες. Μετά παρέλευση δεκαετίας ανέβλυσε μύρο και τότε διαπιστώθηκε η αγιότης του. Όταν ηγουμένευσε στη Μονό, ο μαθητής του Αγ.Γρηγορίου Παλαμά, ο Όσιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, συνέγραψε το βίο του. Οι αλεπάλληλες καταστροφές των τόπων δε διέσωσαν το λείψανό του, αλλά ούτε και την ακριβή θέση της Μονής Φιλοκάλλους. Η μνήμη του Αγίου μετά την ανάσυρση από τη λήθη των αγώνων του τοποθετήθηκε από τον Μητροπολίτη Βεροίας κυρό Παύλο Γιαννικόπουλο στις 24 Νοεμβρίου, επέτειο χειροτονίας εις αρχιερέα του μακαριστού επισκόπου.

Ο Αγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης
Καταγώταν από την Κουλακιά (σημερινή Χαλάστρα), άλλοτε έδρα της επισκοπής Καμπανίας, η οποία υπήχθει το 1930 στη Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης. 
 


Ο Αγιος μαθήτευσε στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους. Το 1774 συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη και αφού ομολόγησε το Χριστό, δέχθηκε τον δι’ απαγχονισμού μαρτυρικό θάνατο. Η μνήμη του τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου.
Αγιος Νικάνωρας της Ζάβορδας
Στη Θεσσαλονίκη γεννήθηκε ο Αγιος Νικάνωρας το 1491 από Χριστού, κι είχε πλούσιους γονείς. Μετά τον θάνατο των γονιών του, ο ευλαβής νέος, μοίρασε την περιουσία του στούς φτωχούς κι έγινε μοναχός σε κάποιο από τα μοναστήρια της πατρίδας του. 
Αλλά η Θεσσαλονίκη δέν του πρόσφερε την ποθούμενη ησυχία. Κάποια μέρα, στην προσευχή του, άκουσε καθαρά μια φωνή να του υπαγορεύει να ασκητέψει στο όρος Καλλίστρατο, μια κορυφή στα σύνορα των Γρεβενών και της Δεσκάτης. Ξεκίνησε λοιπόν ο Άγιος Νικάνωρας οδοιπορώντας από την Θεσσαλονίκη για να μεταβεί στο όρος Καλλίστρατο. Περνώντας από χωριό σε χωριό κήρυττε τον λόγο του Θεού, όπου και όπως μπορούσε. Κάποτε έφθασε στη Βέροια, απ’όπου υποχρεωτικά θα περνούσε, κι έκαμε έναν αρκετά μεγάλο σταθμό στη Σκήτη της, γιατί είχε εντυπωσιαστεί από την πνευματική ατμόσφαιρα που επικρατούσε. 
 
Εκείνο τον καιρό ήταν ακόμη στα μέρη μας ο Άγιος Διονύσιος. Επειδή αναγνώρισαν ο ένας την αρετή του άλλου, έκαναν το πάν για να συζητούν πνευματικά και να ωφελούνται. Πολλες φορές αγρυπνούσαν μαζί ή τελούσαν θείες λειτουργίες. Ο Άγιος Διονύσιος έλεγε, για τον Άγιο Νικάνωρα, στούς μαθητές του: «Βλέπετε αδελφοί! μεγάλο θησαυρό κρύβει κάτω του εκείνο το ευτελες τριβώνιο!», γιατί βέβαια σαν ασκητές δέν ήταν ντυμένοι με πολυτελή ρούχα, αλλά με ευτελή τριβώνια.
 
Η θεία προσταγή όμως προς τον Άγιο ήταν να πάει στο Καλλίστρατο. Πήρε λοιπόν τον Αλιάκμονα παρόχθια και βγήκε ίσα στο βουνό που αναζητούσε. Επειδή με αυτό τον τρόπο, δηλαδή παρόχθια του Αλιάκμονα η επικοινωνία με τα πόδια ήταν κάπως σύντομη, συχνά-πυκνά πήγαιναν κι έρχονταν οι δύο Αγιοι αν και τελειωμένοι στην αρετή, ήθελαν όλο και περισσότερο να γεύονται την χάρη του Θεού, ανταλάσσοντας εμπειρίες. Μια φορά μάλιστα πήγαν δύο λαϊκοί στον Άγιο Νικάνωρα να υποταχθούν, καταγόμενοι από τα μέρη μας. Κι ο Άγιος με ειλικρινή ταπείνωση αντέτεινε «μα καλά ήλθατε σε μένα τον ευτελή και αφήσατε τον μεγάλο στην αρετή Διονύσιο;».
 
Στο Καλλίστρατο ο Άγιος έκτισε κοινόβιο μοναστήρι το 1534, αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, κι εκεί σύναξε πολλές ψυχές που ήθελαν να σωθούν κοντά του! Το μοναστήρι αυτό είναι πιο γνωστό σαν Μονή της Ζάβορδας κοντά στα Γρεβενά. 
 
Στην διαθήκη που άφησε ο άγιος, έδωσε εντολές στα καλογέρια του, για την ενθρόνιση των ηγουμένων της Μονής του, να την τελούν ηγούμενοι ή από τα Μετέωρα ή από τη Μονή του Προδρόμου στην Σκήτη της Βέροιας. 
 
Τρείς μέρες πριν κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο, προγνώρισε την αποδημία του και παρήγγειλε στα καλογέρια του: «υπάγετε στην Μονή του Προδρόμου, που ανακαίνισε ο αδελφός και συνασκητής μου Διονύσιος. Εκεί με πολλά δάκρυα και δεήσεις ζητήστε από τους πατέρες να σάς δώσουν κάποιον ικανό να γίνει ηγούμενός σας». Και μάλιστα ήταν εποχή που είχε αναχωρήσει ο Άγιος Διονύσιος, αλλά ο Άγιος Νικάνωρας γνώριζε τις πνευματικές ικανότητες και των υπολοίπων πατέρων που παρέμειναν στη Σκήτη. 
 

Εκλεισε τα γήινα μάτια του στις 7 Αυγούστου του 1549, την επομένη δηλαδή μέρα, της πανηγύρεως της Μονής της Ζάβορδας, κι έκτοτε καθιερώθηκε αυτή τη μέρα να πανηγυρίζεται η μνήμη του.

(από το βιβλίο «Ξενάγηση στη Μονή Προδρόμου)
Ο Άγιος Σωσίπατρος ο Βεροιεύς
Μαθητής του Αποστόλου Παύλου που τον ακολούθησε κατά την τελευταία του επίσκεψη στη Βέροια. Το όνομά του συναντάται ως Σώπατρος ή Σωσίπατρος. Του ανατέθηκε η διάδοση του Χριστιανισμού στην Κέρκυρα, όπου χρημάτισε επίσκοπος και δέχθηκε μαρτυρικό θάνατο. Η μνήμη του τιμάται στις 29 Απριλίου. Στην περιοχή «Προμηθέας» της Βέροιας πρόκειται να ανεγερθεί ιερός ναός πρός τιμήν του. 

Αγιος Απόστολος Κάρπος
Μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Διετέλεσε πρώτος επίσκοπος Βεροίας από το 50 μ.Χ. Η μνήμη του εορτάζεται στις 26 Μαϊου.